Kopalnia Soli
Początki produkcji soli w regionie wielickim sięgają neolitu. Surowcem przez długie wieki była solanka czerpana ze słonych źródeł. Z biegiem czasu zaś źródła zaczęto pogłębiać, kopiąc studnie solankowe. Wielickie złoże soli stanowi niewielki odcinek strefy podkarpackiej, uformowanej w epoce miocenu. Przez długi okres czasu zalegało tutaj morze. Wody stopniowo opadały, pozostawiając po sobie mnóstwo osadów, z których najcenniejszym była sól. Osady formowały się około 15 tysięcy lat. W ciągu tych lat doszło do wielu dużych ruchów tektonicznych, w wyniku, których doszło do przesunięć i zaburzeń. Nieprzepuszczalne iły i łupki, otaczające pokłady soli, uchroniły je przed wypłukaniem przez wodę. W górnej części, gdzie występują trzy poziomy górnicze, wydobywa się sól w postaci dużych brył. Część dolna natomiast, gdzie mieści się sześć poziomów niższych, zawiera pokłady soli poprzekładane warstwami iłów, piasków, ilastych łupków i gipsu. Tutaj również widoczne są skutki silnych zaburzeń tektonicznych. Ostatni pokład soli sięga głębokości około 340 metrów. Wyrobiska górnicze, które udostępnione są do zwiedzania nie są najstarsze. Wszystkie zostały wydrążone pracą ręczną, bez maszyn i materiałów wybuchowych.
Kopalnia Soli w Wieliczce .